Waarnemen op afstand komt bijvoorbeeld voor bij satellieten in de ruimte. De officiële term voor waarnemen op afstand is: remote sensing.
Het woord ‘sensing’ komen we in het vak Techniek tegen bij de sensoren die in systemen als een soort waarnemingsorgaan dienen. In het kader daarvan kun je leren dat er verschillende soorten sensoren bestaan, die reageren op verschillende soorten ‘prikkels’.
Optische straling
Er zijn sensoren die bijvoorbeeld op licht, op warmte, op elektrische weerstand of op druk reageren. Afhankelijk van wat men wil waarnemen kiest men een sensor die op dat soort informatie is afgestemd. Dat gebeurt ook bij remote sensing.
De mogelijkheden worden beperkt door het feit dat op afstand moet worden waargenomen. Daardoor vallen opties als het waarnemen van druk of temperatuur weg.
Alle vormen van remote sensing werken met behulp van een vorm van straling. Daarbinnen zijn echter vele mogelijkheden. Optische straling ligt misschien het meest voor de hand, omdat ons oog ook met die vorm van straling werkt. Optische straling is elektromagnetische straling, waarvan de frequentie binnen een bepaald gebiedje valt waarop ons oog reageert.
Warmtestraling
Straling met wat lagere frequenties heet infrarode-of warmtestraling. Ook daarop zijn vormen van remote sensing gebaseerd. Dat is een interessante vorm omdat de warmte die voorwerpen op de aarde (waargenomen met remote sensing) uitstralen informatie geven over de toestand waarin die voorwerpen verkeren. Bij bomen kan men daardoor bijvoorbeeld zieke van gezonde bomen onderscheiden. Ook kan men daarmee levende van dode voorwerpen onderscheiden (aangenomen dat de levende voorwerpen warmer zijn dan de dode).
Radarstraling
Een derde vorm van remote sensing gebruikt radar(straling). Dat is elektromagnetische straling met nog lagere frequenties dan warmtestraling. Zulke straling gaat bijvoorbeeld, in tegenstelling tot zichtbaar licht, moeiteloos om een waterdruppel heen. Dat maakt deze vorm van remote sensing aantrekkelijk om door wolken heen te kijken. De prijs die men daarvoor betaalt, is dat straling met lagere frequenties minder scheidend vermogen heeft dan zichtbaar licht. Nog een vorm van remote sensing is laseraltimetrie. Daarin wordt weer zichtbaar licht gebruikt, maar met de bijzondere eigenschappen van laserlicht: met zeer smalle bundels en dus heel nauwkeurig.
