De omroepen TROS (Televisie Radio Omroep Stichting) en Veronica groeiden in de jaren zeventig en tachtig sterk in kijkers- en ledental. Dat hadden zij te danken aan een op het bedrijfsleven geënte marketingtechniek en het feit dat zij de televisie, naar Amerikaans voorbeeld, puur als amusementsmedium beschouwden.
Door deze groei kregen de omroep geleidelijk meer geld en zendtijd. De traditionele omroepverenigingen voelden zich bedreigd en kopieerden het concept. Ook zij gingen meer amusement uitzenden om zo meer leden te trekken. Dit verschijnsel heet 'vertrossing'.
TROS tv-show met Andre van Duin
Programmering
Om kijkers vast te houden en toch te voldoen aan de vereisten van de wet pasten de omroepen op hun uitzendavond het 'prime time'-principe en de 'sandwich'-programmering toe. Moeilijke programma's voor een select publiek werden liever aan het eind van de avond uitgezonden, de populaire juist in de 'kijkspits'. Bovendien kregen de meer informatieve en dus zwaarder te verteren programma's een plaats tussen twee luchtige, amuserende uitzendingen.
Verandering
Als reactie op deze ontwikkeling ontstond een nieuwe omroepvereniging voor protestanten. Zij vonden dat de NCRV te weinig de christelijke boodschap verkondigde: de Evangelische Omroep (EO). Ook de VPRO verschoot van kleur en concentreerde zich op andersoortige, op kwaliteit gerichte programma's voor een select publiek.