Kerwin Duinmeijer
Amsterdam, 20 augustus 1983

De 15-jarige Kerwin Duinmeijer, geboren Antilliaan, en woonachtig in Amsterdam, loopt in de nacht van 20 op 21 augustus 1983 door de hoofdstedelijke Damstraat. Niets aan de hand. Gezellig met enkele vrienden wezen stappen. Zoals zovele leeftijdgenootjes.

Voordat de jongens naar huis gaan, besluiten ze nog een hapje te nemen. Gezellig keuvelend eten ze een broodje. Niets aan de hand. Totdat er vanuit het donker iemand richting het groepje loopt. Zijn doel is duidelijk: Kerwin. Zonder enige aanleiding, zonder enige opmerking, zonder enige reden haalt de man een mes uit zijn binnenzak. En zonder aarzeling steekt hij meerdere malen in de buik van de 15-jarige jongen.
Door Hans Koekkoek

Op 20 augustus 1983 schrikt Nederland wakker. De media melden dat de 15-jarige Kerwin Duinmeijer is vermoord. Een Antilliaanse jongen, van 15 jaar. Zijn moordenaar is een skinhead, die op zijn arm de kreet 'Honderd procent white' heeft laten tatoeëren. 'Hij is een vieze nikker, die moet niet zo vies naar me kijken,' zo motiveerde de jongen zijn daad. Kerwin Duinmeijer groeit uit tot een nationaal symbool tegen racisme en zinloos geweld.

De eerste racistisch getinte moord in Nederland. Zo omschrijven de media de moord op Kerwin Duinmeijer. Niemand begrijpt waarom Kerwin om het leven is gebracht. Niemand snapt iets van de beweegredenen van dader Nico B. Waarom? Waarom moest Kerwin dood?

Kerwin Duinmeijer stort ineen. Het bloed gutst uit zijn lichaam. Vertwijfeld moet hij zich afgevraagd hebben: Waarom? Wat heb ik misdaan? Waar ben ik de fout in gegaan?

De zwaargewonde jongen ligt 20 minuten te wachten op een ambulance, want een taxi-chauffeur wil hem niet in zijn taxi naar het ziekenhuis brengen. Bang dat zijn auto met bloed besmeurd raakt.

De volgende dag overlijdt Kerwin Duinmeijer aan zijn verwondingen.

"Hij keek 'vies' naar me." De 16-jarige Nico B., een bekende in ultra-rechtse kringen, probeert zijn misselijkmakende wandaad te verklaren. "Ik houd er niet van wanneer een 'vieze nikker' op die manier naar me kijkt." De recherche is veel gewend, maar dit slaat alles. Psychologen worden opgetrommeld. Om de ondoorgrondelijke ziel van deze moordenaar te doorgronden. Tevergeefs.

Op 20 augustus 1983 stond de klok even stil. Stil bij de zinloze dood van een gewone Amsterdamse jongen. Gefrustreerd zoekt heel Nederland naar een verklaring voor al dit kwaad. Racisme? Zou dat ten grondslag liggen aan deze vreselijke misdaad? Gezien de opmerkingen van Nico B. wel. "Je bent zwart en je mag hier niet lopen." Zinlozer kan bijna niet.

Nederland beseft dat racisme in haar samenleving groeit. Daarmee gelukkig ook het verzet daartegen. Kerwin Duinmeijer wordt het symbool tegen deze strijd. De strijdtegen racisme en zinloos geweld. Door zijn dood worden velen wakker geschud. Het Amsterdamse scholierencomite voor vrede en tegen racisme bestond alenige jaren. Maar na Kerwin Duinmeijers dood hebben vele duizenden scholieren zich aangesloten. Actiever dan ooit trekken zij ten strijde tegen discriminatie en geweld inonze samenleving.

Kerwin is niet vergeten. De stichting 'Vrienden van Kerwin' houdt de nagedachtenis van de vermoorde jongen in leven. De stichting organiseert ieder jaar, op de sterfdag van Kerwin Duinmeijer, een herdenkingsoptocht. Vanaf De Dam in Amsterdam wordt er gelopen naar het Vondelpark, om een krans te leggen bij het beeld 'Moeder Aarde'.

Zinloos geweld. Een racistische moord is dat bij uitstek.
Frank Boeijen verwoordde dat in zijn lied 'Zwart Wit': Mes, steek... Dood!

ZwartWit
Frank Boeijen Groep

Hij liep daar in de stad
's Avonds laat
Plotseling aan de overkant
Zag hij ze staan
Iemand riep: "je hoort niet bij ons"
Mes, steek, pijn

Denk goed na aan welke kant je staat
Denk niet wit (denk niet wit), denk niet zwart (denk niet zwart)
Denk niet zwart-wit
Maar in de kleur van je hart

Donker was de straat
Op weg naar het plein
Een taxi, het is te laat
Het is voorbij
Wie wil er bloed op de achterbank
Van de werkelijkheid

Joes Kloppenburg

Amsterdam, 17 augustus 1996

Het is vrijdagavond, 16 augustus 1996. Amsterdam maakt zich op om zich in het uitgaansleven te storten.Zo ook Joes Kloppenburg en zijn vrienden. De stemming zit er goed in als het gezelschap zich zaterdagmorgen vanuit studentenkroeg De Schutter weer op straat begeeft. Aan het einde van de straat, bij de patatzaak, klinkt geschreeuw. Een argeloze zwerver wordt in elkaar getrapt. Maar blijkbaar is dat niet genoeg. Het agressieve viertal, onder invloed van drank gaat op zoek naar een tweede slachtoffer. Een man die net een patatje heeft gehaald.
Door Miriam Bovendeerd

Joes Kloppenburg en zijn vrienden reageren onmiddellijk. "Moet dat nou?", is hun reactie. Het viertal is afgeleid en vindt al snel een nieuwe prooi. Joes Kloppenburg probeert nog weg te rennen, maar als het viertal hem te pakken heeft, trappen ze hem bewusteloos. Een vriend probeert nog eerste hulp te verlenen, nadat er verscheidene malen flink tegen het hoofd van Joes is getrapt. Er wordt later gesproken van professionele karatetrappen. Wat overigens tot in de rechtbank met klem door de dader wordt ontkend.

Joes Kloppenburg wordt in coma naar het ziekenhuis gebracht. Maar alle hulp blijkt tevergeefs. Joes Kloppenburg overlijdt dezelfde dag nog. Hij liet willekeurig geweld niet zomaar over zijn kant gaan. Hij stond er tegen op, stond paraat voor zijn medemens. Hij werd doodgeschopt. Na een gezellige avond met vrienden kwam er een bruut einde aan zijn leven.

De verslagenheid is groot. Een buurtonderzoek door de Amsterdamse politie levert een aantal waardevolle tips en een duidelijk signalement van de daders op. Na met hun daad op televisie te zijn geconfronteerd, besluit het viertal zichzelf aan te geven bij bureau Warmoesstraat. Zij realiseren zich pas een dag later wat er werkelijk is gebeurd. Volgens hun advocaat G.J. Knoops was het niet de bedoeling van zijn cliënt geweest, die avond zo door het lint te gaan. De drank veranderde hen in niets en niemand ontziende monsters."

De dader kreeg uiteindelijk acht jaar cel, nadat zes jaar cel en TBS was geëist. De nabestaanden reageren teleurgesteld. "Zonder TBS is eigenlijk alles voor niets geweest". Toch is men niet bij de pakken neer gaan zitten. In maart 1998 besluiten vrienden en familie een stichting in het leven te roepen. De naam van de stichting "Kappen Nou", verwijst naar de laatste woorden van Joes Kloppenburg, een man met een groot hart.

Floris Sebregts

Café Le Clochard De plaats waar Floris Sebregts het leven verloor. Links de boom waar de bloemen en kaarsen verdwenen. Foto: WOL

Tilburg, 14 december 1996


Geplaatst: 15 januari 1999, 12.00 uur CET.
Op vrijdagavond 13 december 1996 gaat de 26-jarige Floris Sebregts uit Berkel-Enschot met vier vrienden stappen in Tilburg. Na een cafébezoek aan de Korte Heuvel begeeft het vijftal zich naar café Vivant aan de Heuvelring. Nadat een vriend van Floris Sebregts tegen een 17-jarige Tilburger aanloopt, ontstaat een woordenwisseling tussen Floris Sebregts en de Tilburger. Omdat Floris Sebregts en zijn vrienden geen zin hebben in ruzie, besluiten ze naar een ander café te gaan.
Door Jeroen Notenboom

De vrienden lopen naar café Clochard, maar weten niet dat ook de 17-jarige Tilburger op dat moment café Vivant verlaat. De jongen trommelt enkele vrienden op en nog voordat Floris Sebregts en zijn vrienden café Clochard betreden, staan ze weer oog in oog met de 17-jarige. Ditmaal vergezeld wordt door enkele vrienden.

De jonge Tilburger heeft inmiddels een mes tevoorschijn gehaald en achtervolgt het vijftal. Ondertussen houdt hij het mes op en roept: "Ik ga ze doodsteken!" Opnieuw ontstaat een woordenwisseling tussen Floris Sebregts en de 17-jarige, maar al snel volgt dit keer geweld. Een 16-jarige vriend van de jonge Tilburger verkoopt Floris Sebregts een koopstoot, ´een lowkick´ en enkele karatetrappen. De 17-jarige steekt hem enkele malen in de buik, waarop hij neervalt.

De messentrekker krijgt twee jaar celstraf

Floris Sebregts wordt overgebracht naar het Elizabeth-ziekenhuis waar hij met spoed wordt geopereerd. Het mag niet meer baten. Om 6.30 uur bezwijkt hij aan zijn verwondingen.


Op zondag 15 december meldt de 17-jarige dader zich om 12.00 uur, in het gezelschap van zijn ouders, bij de politie. Later wordt ook zijn 16-jarige vriend gearresteerd. Op 28 maart doet de rechter uitspraak. De 16-jarige komt er vanaf met een werkstraf van 60 uur, terwijl de messentrekker zelf twee jaar celstraf krijgt. Met drie maanden voorwaardelijk en aftrek van voorarrest. De familie van Floris Sebregts is zwaar teleurgesteld.

Familie en vrienden van Floris Sebregts leggen precies twee jaar na zijn dood bloemen en kaarsen op de plek des onheils. De volgende dag zijn bijna alle bloemen en kaarsen aan de Korte Heuvel verdwenen. Wat resteert is een lege plek. Monument van een zieke maatschappij.

Meindert Tjoelker

Meindert Tjoelker

Leeuwarden, 13 september 1997

Het is vrijdagnacht, 13 september 1997. Tjoelker viert met een aantal vrienden zijn vrijgezellenavond in Leeuwarden. Rond een uur of half drie loopt hij met zijn vriendin en twee andere stellen over de Nieuwstad in het centrum. Het zestal stuit op een groep jongens, die luid schreeuwend een aantal fietsen in de gracht smijten.
Door Jaap Bartelds


Een opmerking van Tjoelkers vrienden over het wangedrag van het kwartet is genoeg om ze op te hitsen. De vier stormen vanaf de andere kant van de gracht af op Meindert en zijn vrienden. Ze schoppen en slaan er als wilden op los. Tjoelker moet het zwaar ontgelden. Hij wordt vele malen tegen zijn hoofd getrapt. Na de vechtpartij vertrekken de oproerkraaiers doodgemoedereerd naar een shoarmatent.

Terwijl zijn vrienden eraf komen met lichte kneuzingen, bezwijkt Tjoelker enkele uren later in het Medisch Centrum Leeuwarden aan zijn verwondingen. Leeuwarden dompelt zich in een diepe rouw. Het nieuws dat iemand zonder enige reden is doodgetrapt slaat in als een bom. Nederland reageert woedend en vol onbegrip.

30 jaar
Tjoelker is 30 jaar geworden. Alles leek hem voor de wind te gaan. Hij had voor het eerst een vaste baan bij een transportbedrijf. Na zijn huwelijksreis zou hij daar beginnen. Samen met zijn toekomstige vrouw had hij een huis gekocht en dat zelf opgeknapt. Niets lijkt het geluk in de weg te staan.

Nederland neemt een minuut stilte in acht op de dag waarop Meindert Tjoelker zou trouwen. Wat eigenlijk de dag van zijn leven had moeten zijn, is nu dag waarop hij wordt begraven. Een gegeven, haast te triest om waar te zijn.

Straffen
Het is niet aanwijsbaar wie van de vier daders de dodelijke trappen heeft gegeven. De jongste dader (17) wordt vrijgelaten en voorlopig niet vervolgd, wegens gebrek aan bewijs. Twee verdachten krijgen zestien maanden gevangenis wegens openbare geweldpleging. Verdachte nummer vier komt er vanaf met een half jaar gevangenis. Dit voor openlijk geweld tegen een van Tjoelkers vrienden en tegen een fiets.

Tijdens het proces valt op dat de verdachten geen van allen vechtersbazen zijn, laat staan dat ze een strafblad hebben. Ze komen uit keurige werkkringen, hebben vaste relaties en jonge kinderen thuis.

Toevalstreffer
In hoger beroep krijgen de daders zwaardere straffen opgelegd: dertig in plaats van 16 maanden. Het gerechtshof baseert dit vonnis op zware mishandeling dat de dood tot gevolg heeft. Volgens hoofddader Peter de W. is de dood van Tjoelker een dramatische toevalstreffer. De nabestaanden van Tjoelker reageren verslagen op de vonnissen.

Inmiddels is justitie toch tot het vervolgen van de jongste verdachte overgegaan. Dit omdat de vriendin van Tjoelker een klacht in heeft gediend. Het is in Nederland een unicum dat iemand die niet voor de rechter geweest, in hoger beroep als medeplichtige wordt veroordeeld.

Othman Zarouali en Khalid Lemquaddem

Amsterdam, 1 april 1998

Vijf kinderen spelen in Amsterdam-Zuid op straat. Ze struinen wat door de bosjes die tussen de speelplaats en het voetbalveldje zijn geplant. Er ligt een raar ding in de struiken. Een gek, metalen voorwerp met een ijzeren pin. Trots gaan de kinderen op pad om met hun vondst te spelen. Twee jongens en een meisje vertrouwen het zaakje niet. Zij kiezen eieren voor hun geld.
Door Jaap Bartelds

Twee jongetjes prutsen wat aan het ijzeren ding. Opeens laat de pin los. Het rare geval is een handgranaat. Voor de kinderen beseffen wat er gebeurt gaat de bom af. Een enorme explosie is het gevolg. In de wijde omgeving van de Albert Neuhuysstraat gaan ruiten aan diggelen. De enorme druk blaast ook het glas uit de telefooncel op de hoek. Om exact vijf minuten voor vijf voltrekt zich een gruwelijk drama voor de ogen van de buurtbewoners. De ravage is enorm. De twee jongetjes liggen levenloos op straat.

De politie is vrijwel meteen ter plaatse, maar kan niet voorkomen dat er grote paniek uitbreekt in de buurt. De twee jongetjes zijn onherkenbaar verminkt. Een paar uur lang blijft de identiteit onbekend. Vele ouders weten zich geen raad. Kinderen zijn uren zoek en gevreesd wordtvoor hun leven. Als doodgewaande kinderen toch terug komen, zijn velen opgelucht. Behalve de ouders van Othman Zarouali en Khalid Lemquaddem. Zij zullen hun kinderen nooit meer levend terugzien.

Buurtbewoners blijven verslagen achter. Vooral oudere mensen kunnen hun verdriet niet bedwingen. De volgende dag blijven de deuren van de twee basisscholen gesloten. Het Riagg draait overuren om de verhalen van alle kinderen en hun ouders aan te horen.

De granaat, afkomstig uit Joegoslavië, werd gevonden in een speeltuin. "Crimineel gedrag om een granaat daar achter te laten", zegt politiewoordvoerder Klaas Wilting in een interview met Telegraaf. De politie treft de pin van de granaat even later aan in de nabijheid van de plek des onheils.

Inmiddels heeft de Mobiele Eenheid een uitgebreid buurtonderzoek uitgevoerd om te zien of er nog meer granaten lagen. Daarbij zijn geen andere explosieven aangetroffen. Tot op heden is niet bekend hoe de granaat in Amsterdam is terecht gekomen, laat staan wie het projectiel op de speelplaats heeft achtergelaten.

De hoofdofficier van justitie in Amsterdam heeft een beloning van 15.000 gulden uitgeloofd voor de tip die leidt tot aanhouding van de persoon die verantwoordelijk is voor het drama. De dader wordt in ieder geval doodslag of dood door schuld ten laste gelegd.

Eric-Jan den Haan

Tiel, 19 april 1998

De 27-jarige Eric-Jan den Haan stapt het Tielse muziekcafé Nikita's binnen. Het moet een leuk avondje uit worden. Het loopt anders. Eric-Jan komt midden in een vuurgevecht terecht en wordt dodelijk getroffen.
Door Marko Faas

Een plaquêtte aan de muur van het café in Tiel herinnert aan de schietpartij. Geplaatst door de ouders en als belangrijk punt gebruikt in de herdenkingstocht, enige dagen na de dood van Erik-Jan. Ruim 3500 mensen lopen mee. Zijn fysiek aanwezig. Om steun aan de nabestaanden te getuigen. Om het geweld te veroordelen.

Wat er die avond precies gebeurt, blijft onduidelijk. Er is een ruzie. Enkele bezoekers gaan met elkaar op de vuist. Opeens klinken schoten. Eric-Jan den Haanzit aan de bar en probeert weg te duiken. Hij is te laat en de fanatieke volleyballer stort levenloos in elkaar. Hij had niets met de ruzie te maken.

De amok-makers worden onmiddelijk gepakt en komen korte tijd later voor de rechter. Twee medeverdachten worden veroordeeld tot celstraffen van achttien maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk. Wegens poging tot doodslag.

De hoofdverdachte, de 26-jarige Rotterdammer R.F., krijgt zijn vonnis nog te horen op 26 januari. Voor de rechtbank in Arnhem is acht jaar cel geëist wegens doodslag en meerdere pogingen daartoe. De officier eist verder dat F. een schadevergoeding van ruim 14.000 gulden aan de familie van het slachtoffer betaalt.

Eddy Wind

Amsterdam, 1 juli 1998

Voor iedereen een gewone zomerse dag. Zo ook voor fietsenmaker Eddy Wind. Helaas, niets is minder waar. Alles wat Eddy op die dag doet, doet hij voor de laatste keer...
Door Mark Kolen

Terwijl het Nederlands elftal zich opmaakt voor de kraker tegen Argentinië tijdens het WK-voetbal, worden in het Amsterdamse Watergraafsmeer twee fietsenmakers neergestoken. Zomaar. Zonder pardon. Ton Hol overleeft het drama ternauwernood. Eddy Wind, die zijn zwaar gewonde baas te hulp snelt, moet zijn heldendaad met de dood bekopen...

Het loopt tegen sluitingstijd in het Amsterdamse Tweewielercentrum Oost. Plotseling verschijnt Noureddine A. in de deuropening van de fietswinkel. Hij wil dat de band van zijn scooter vervangen wordt. Eigenaar Ton Hol zegt dat hij daar op die dag geen tijd meer voor heeft. De toon waarop de 58-jarige Hol dat zegt bevalt Noureddine A. helemaal niet. Ja, en dan rest maar één ding... Tenminste, voor een gek!

De 23-jarige Marokkaan slaat compleet door. Hij pakt een 25-centimeter groot mes onder zijn T-shirt vandaan en steekt Hol in de buik. De zwaargewonde man strompelt de winkel in en roept om hulp. Eddy Wind en twee collega's stormen naar buiten om de messentrekker te grijpen. Eddy heeft daarbij een driepotige fietsenstandaard in zijn handen. Volgens Noureddine wil Eddy hem daarmee slaan.

De Marokkaan bedenkt zich geen moment, hakt op Eddy in en brengt hem een 19-centimeter diepe wond toe. Eddy's linkerlong en hart worden geraakt. Een spoedoperatie mag niet meer baten. Eddy sterft enkele uren later op de operatietafel. De chirurgen kunnen nog wel het leven van Ton Hol redden. Hols dikke en dunnen darmen werden doorboord. Een litteken van zo'n 25 centimeter zal hem elke dag weer aan deze verschrikkelijke gebeurtenis herinneren... Noureddine A. weet te ontsnappen, maar meldt zich een uur later op het politiebureau.

Op 30 december veroordeelt de rechtbank in Amsterdam de moordenaar tot 10 jaar gevangenisstraf. Noureddine hoort het emotieloos aan. "Ik ga in hoger beroep", schreeuwt hij als hij wordt afgevoerd. Zijn raadsman is daar niet blij mee.

De familie van Eddy had stiekem op tbs gehoopt. Mocht Noureddine in hoger beroep gaan dan kan hij alsnog tbs aan de broek krijgen. Dat zou kunnen betekenen dat hij langer vast komt te zitten dan de 10 jaar die hij nu achter de tralies moet doorbrengen. Trouwens, het ziet er naar uit dat de moordenaar al na 7 jaar (bij goed gedrag) kan vrijkomen.

De officier van Justitie heeft echter geen tbs geëist aangezien de psychiatrische rapporten daar niet om vroegen. Een beetje merkwaardig is dat wel. Deze rapporten reppen immers over een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis, een brein dat niet door enig geweten wordt gehinderd, gebrekkig zelfinzicht en absoluut geen gevoel voor verantwoordelijkheid. En dan toch geen tbs? Nee, zeggen de psychiaters in koor. Deze man is te ver heen. De kans op een succesvolle behandeling is te klein.

Maar zij vermelden ook dat de kans op herhaling zéér groot is. Leuk om te weten dat over een kleine zeven jaar een zwaar gestoorde, gewetenloze moordenaar opnieuw de straten afschuimt...

Daniel van Cotthem

Daniel van Cotthem

Vlaardingen, 7 januari 2000

Vrijdagavond. De 17-jarige Daniel van Cotthem brengt zijn vriendin naar het station Vlaardingen-Oost. Samen lopen ze over het perron. Een groepje jongeren komt hen tegemoet. Er vallen enkele harde woorden, waarna een van de jongeren Daniel zonder enige aanleiding een klap op het hoofd geeft.
Door Jaap Bartelds

Aanvankelijk lijkt het incident met een sisser af te lopen. Eenmaal thuis doet Daniel verslag van zijn nare ontmoeting, waarop zijn vader hem adviseert aangifte te doen. Nog diezelfde avond wordt de politie op de hoogte gesteld.

De volgende ochtend wordt Daniel bewusteloos in zijn bed gevonden. In het Academisch Ziekenhuis Rotterdam constateren artsen dat de jongen hersenletsel heeft. Zondagmiddag overlijdt hij aan de gevolgen van de klap.

Die zondagavond houdt de politie drie mannen van 23 jaar uit Maassluis en een 16-jarig meisje uit Rozenburg aan. De vier bekennen tijdens het incident in het station te zijn geweest. Ook blijkt dat de groep jongeren die Daniel de vrijdag ervoor heeft aangevallen uit zeven tot tien personen bestaat.

Vrienden van Daniel organiseren maandagavond een stille tocht. Loes Ippel, de vriendin van Daniel, keert samen met haar zus terug naar de plaats des onheils. "Ons leven en dat van Daniels vriendin Loes Ippel, is momenteel volledig verwoest", spreekt vader Cotthem tijdens de persconferentie. "Juist Daniel, die zo'n zachtaardige, vredelievende jongen was, verdiende niet dit te zijn aangedaan buiten zijn schuld."

Vrijdagavond wilde Daniel, student journalistiek, zijn meisje zoals gebruikelijk met de trein naar Gorinchem brengen. "Dit deed hij omdat hij Loes wilde beschermen tegen het toenemend geweld bij de spoorwegen. Dat hij nu zelf slachtoffer zou worden, hadden we nooit kunnen bedenken", aldus vader S. van Cotthem.

De daders zijn uiteindelijk veroordeeld. Het bleken jongeren te zijn die zich al vaker hadden schuldig gemaakt aan zinloze geweldpleging. De hoofddader, degene die de klap heeft uitgedeeld, kreeg 5 jaar gevangenisstraf en TBS.

(copyright: World Online 1998)