In Nederland mag je publiceren wat je wilt: dat heet persvrijheid. Dat is niet vanzelfsprekend. In sommige landen vormen journalisten een levende schietschijf. Om de aandacht te vestigen op het belang van persvrijheid, is het 3 mei Dag van de Persvrijheid.
In Nederland hoef je als journalist geen toestemming te vragen om te kunnen schrijven wat je wil. Wel moet je rekening houden met anderen om bijvoorbeeld niet racistisch over te komen. Mensen die zich beledigd voelen door jouw tekst kunnen je namelijk aanklagen.
Niet vanzelfsprekend
Niet in alle landen is persvrijheid vanzelfsprekend. In Noord-Korea, Eritrea en Turkmenistan hebben journalisten weinig vrijheid. Hun handelen wordt daar beperkt door verschillende maatregelen. Zo is er censuur: de overheid controleert wat er geschreven wordt en bepaalt wat er wel of niet gepubliceerd mag worden. Sommige kranten en tijdschriften zijn in handen van de overheid die daar bepaalt wat erin komt te staan. Ook wordt er soms gedreigd met rechtszaken om kranten ervan te weerhouden bepaalde dingen te schrijven.
Niet veilig
In sommige landen zijn journalisten niet veilig. Het kan daar heel gevaarlijk zijn om je mening te uiten. Journalisten die dat wel doen, lopen het risico opgepakt te worden. Dat gebeurt bijvoorbeeld in Burundi. Journalisten die daar openlijk schrijven dat ze het niet eens zijn met de regering kunnen worden opgepakt en gevangengenomen. In 2005 zijn er over de hele wereld 58 journalisten vermoord en 788 gearresteerd. Ook in Nederland kan het gevaarlijk zijn om voor je mening uit te komen. Dat bleek toen op 2 november 2004 columnist en filmmaker Theo van Gogh werd vermoord.