Een pensioen als je 65 wordt, een uitkering als je zonder werk komt te zitten: het is niet overal even vanzelfsprekend. Niet alle landen beschermen hun burgers in dezelfde mate. Hoe verschillen deze systemen van het Nederlandse systeem en van elkaar?
Er bestaan internationaal grote verschillen tussen de visie op de verzorgingsstaat en de verantwoordelijkheid die de overheid neemt in het welzijn van de burgers.
Het Scandinavische model
In landen als Denemarken en Zweden zijn de belastingen hoog en de voorzieningen uitgebreid, de overheid zorgt van de wieg tot het graf. Om de voorzieningen te betalen moet iedereen werken. Ook jonge moeders, vroegtijdige schoolverlaters en ouderen zijn op de arbeidsmarkt actief. Maar als werk vinden niet lukt, zijn de uitkeringen hoog.
Het Continentale model
In Duitsland, België en Frankrijk zijn er goede zorgvoorzieningen en ook de uitkeringen zijn vrij hoog. Er is extra aandacht voor gezinnen met kinderen; de man doet meestal meer betaalde arbeid en de vrouw doet meer in het huishouden.
Het Angelsaksische model
In de Engelstalige landen Groot-Brittanië, de VS, Australië en Canada zijn er weinig sociale voorzieningen waardoor de belastingen ook laag kunnen blijven. Veel ziekenhuizen, scholen en openbaar vervoerbedrijven zijn particuliere bedrijven. Voor mensen met weinig geld zijn er publieke ziekenhuizen en publieke scholen, maar deze zijn vaak van mindere kwaliteit. De uitkeringen zijn laag en kortdurend en zijn er alleen voor de allerarmsten.
Het Zuidelijke model
In het Zuiden van Europa (Portugal, Griekenland) en in de ontwikkelingslanden buiten Europa, doet de overheid weinig aan zorg. Er zijn weinig sociale rechten. Bejaarden, zieken en de vele werklozen worden vaak door familie en dorpsgenoten opgevangen.
Toekomst van de verzorgingsstaat
Veel burgers zien de verzorgingsstaat nog steeds als iets positiefs. Toch is er tegenwoordig ook veel kritiek. De verzorgingsstaat zou binnenkort weleens onbetaalbaar kunnen worden door de vergrijzing. Het aantal ouderen neemt toe waardoor steeds meer geld nodig is voor de (ouderen)zorg en AOW. De regering legt daarom steeds meer verantwoordelijkheid bij de burgers zelf.