Wereldwijd moeten duizenden mensen vluchten om hun leven te redden; vele moeders met gezinnen worden door oorlog en conflict gedwongen om hun huis te ontvluchten. Hen wacht een onzekere, angstige toekomst. De vlucht brengt, naast de voortdurende dreiging van geweld, veel ontberingen met zich mee. Vaak raken moeders hun kinderen kwijt tijdens de vlucht en zo worden families uiteen gerukt.

Meestal moet een moeder met haar gezin het thuis in allerijl achter laten op de vlucht voor geweld. Waardevolle bezittingen kunnen niet meegenomen worden. Het dorp waar ze hun familie, vrienden, land, oogst en vee hebben moeten ze plotseling verlaten. Deze ervaring is erg traumatisch. Zeker voor vrouwen die vanuit hun cultuur alleen gewend zijn aan het veilige leven binnen hun gemeenschap en nooit op reis gaan. Moeders zijn door deze onverwachte gebeurtenissen vaak in een staat van shock.

Uit het oog verloren...

Gezinsleden kunnen elkaar tijdens de vlucht in alle hectiek makkelijk kwijtraken. Ze verliezen elkaar dan tijdens het vluchten uit het oog. Vaak zijn dit kinderen tussen de 3 en 6 jaar die hun moeder kwijt raken. Soms komen deze kinderen duizenden kilometers van hun vluchtplaats terecht. Gezinsleden worden soms ook tijdens de vlucht gevangen genomen of ontvoerd en raken zo hun familie kwijt.

Hiermee start voor moeders een levenslange zoektocht, die ook na de oorlog doorgaat. De onzekerheid waarin de achterblijvende moeders moeten leven, is erg zwaar. In Afrika luidt een gezegde: “Het ergste wat je kan overkomen, is het begraven van je eigen kind.” Moeders die hun kinderen kwijt zijn ervaren een nog pijnlijkere variant: “Het ergste wat je kan overkomen is niet weten wat er met je kind is gebeurd.” Vrouwen die hun kinderen kwijt zijn lijden enorm. Er zijn moeders die tientallen jaren na een oorlog nog steeds proberen te achterhalen wat er met hun vermiste kind is gebeurd.