Wat de weide is voor koeien, is de heide voor schapen. Boeren lieten er van oudsher hun schapen hoeden door een herder. Doordat de schapen vooral de sappige grassen, struiken en boompjes van de heidevelden eten groeien er vooral stugge heidestruikjes op de heidevelden.
Tegenwoordig zijn er bijna geen herders meer en lopen er maar weinig schapen op de heide. Daardoor dreigen de heide overgroeid te raken met allemaal struikjes en bomen. Voor de dieren (en mensen) die graag van open gebieden met kale stukjes zand houden is dat een ramp.
Begrazingsbeheer
Om de heide open te houden is het nodig om deze te laten begrazen. Dat kan met schaapskuddes met een herder, maar dat is vrij prijzig. Je kunt er ook koeien in laten lopen. Zij zorgen voor variatie door hier en daar planten weg te grazen of een boompje om te duwen.
De Schotse Hooglander
Dit is koe met een dikke roodbruine vacht en lange horens. Het ras is winterhard en kan ook goed zelfstandig kalven. Ze werden in Schotland wel op onbewoonde eilanden/afgelegen gebieden gezet. De boer kwam dan af en toe kijken of het goed ging en of hij al een paar beesten kon slachten, maar liet ze verder met rust. Ze hebben een zeer mak karakter. Zelfs de stieren zullen niets doen als er mensen in de buurt komen. En hond die staat te blaffen is een ander verhaal. En als je er tegen aan duwt of er op gaat zitten kun je natuurlijk wel een trap krijgen. Niet doen dus.
Ecologische verbindingen
Natuurgebieden in Nederland zijn vaak niet zo heel groot. Voor veel dieren is het belangrijk dat ze zich over een veel groter gebied kunnen verspreiden. Dat is lastig want rond (en soms ook dwars door) natuurgebieden zijn allerlei hindernissen. Zoals drukke wegen, hekken en steden. Om de dieren meer ruimte te geven, proberen natuurbeheerders de natuurgebieden met elkaar te verbinden. Bijvoorbeeld door dassentunnels en ecoduct bij snelwegen aan te leggen. Ook worden er doorgangen in afrasteringen gemaakt en groene linten om bebouwing aangelegd.