Niet ontwikkelde fotofilmpjes van wel 30 jaar geleden, een leeg blikje met opdruk van Hollandse smeerkaas uit 1960, stukken hout van heel oude ladders over de gletsjer en delen van een neergestorte helikopter. Je vindt het allemaal op de top van de Mount Everest.
De Mount Everest wordt wel de grootste afvalberg van de wereld genoemd. Dat komt doordat veel rotzooi er gewoon blijft liggen. Bij alle bergbeklimmingen moet al het voedsel en al het drinken, alle kampeerspullen om te slapen en het eten te bereiden, alle tenten, alle expeditie-uitrusting zoals de zuurstofflessen, in de richting van de top vervoerd te worden. Lege spullen, het verpakkingsmateriaal of de stukke spullen blijven op de berg achter.
Milieubelasting
Tegenwoordig is de situatie wel verbeterd. De sherpa’s ontvangen een bonus om het afval weer mee naar beneden te nemen. Expedities betalen hier een milieubelasting voor. Daarmee is de situatie in vergelijking met vroeger wel beter geworden. Ook betalen ze een borg voor de zuurstofflessen. Expedities moeten net zoveel flessen mee naar beneden nemen als dat er omhoog gegaan zijn. Alleen dan krijgen ze het borggeld weer terug.
Problemen
Het is heel moeilijk om afval van deze grote hoogte mee naar beneden te slepen. De toeristen zijn hier niet toe in staat, dus het hangt af van de sherpa’s, en hoe fit ze zijn, om afval mee naar beneden te dragen. Omdat er geen helikopters naar Kamp 4 kunnen komen en de sherpa’s alles in hun rugzakken naar beneden moeten dragen, blijft het liggen op de Zuidas. Je kan niet lang op Kamp 4 blijven, want er is op de hoogte 70% minder zuurstof dan in Nederland. De sherpa’s gaan zonder zuurstof naar Kamp 4 en proberen hier zo weinig mogelijk tijd door te brengen, omdat het gevaarlijk is om dagen achter elkaar op die hoogte te zijn. Tegenwoordig krijgen de sherpa’s betaald om in ieder geval de lege zuurstofflessen mee naar beneden te nemen (60 euro per fles). Daarom is het eigenlijk alleen op Kamp 4 nog een rotzooi. De Kampen 1, 2 en 3, die lager liggen, proberen de sherpa’s zo goed als mogelijk op te ruimen en hier ligt nu bijna geen afval meer.
Opruimen
In Nepal komen jaarlijks 50.000 toeristen en een groot deel hiervan gaat naar het Mount Everest basiskamp. Net zoals thuis heb je dus iedere dag afval. Thuis gaat het in de afvalbak en wordt het opgehaald door de vuilnisdienst. In het Everestgebied moet het afval door dragers of op een jak naar beneden worden vervoerd.
De regering van Nepal doet erg zijn best om de bergen schoon te houden. Vergeleken met andere landen (zoals Tibet, Peru, Bolivia of Argentinië) is het ‘schoon’ in de bergen, maar omdat alles op de rug van een jak of drager moet blijft het een moeilijke taak.
Biologisch materiaal zoals schillen, restjes eten (rijst) wordt uitgespreid op een groot zeil en aan de dieren gevoed. Dus alleen blik en plastic wordt terug gebracht naar Lukla. Voor een deel wordt het afval naar beneden vervoerd, gesorteerd, en naar de hoofdstad Kathmandu gebracht, waar het verwerkt en ge-recycled wordt. Alles wat niet naar Kathamandu wordt vervoerd, wordt in de dorpen in verbrandingsovens verbrand. Ook wordt er nog steeds veel materiaal gewoonweg gestort. Er wordt een gat in de grond gegraven, afval wordt gestort en er wordt weer aarde over heen gegooid.
Zwerfafval
Ook blijft er overal veel zwerfafval liggen. Papier en plastic waait weg en blijft ver van het pad in de struiken hangen. Dat is geen fraai gezicht. Op plekken waar de dragers en toeristen uitrusten en een snack eten, ligt overal rommel op de grond. Verpakkingspapiertjes zitten weggestopt in rotsspleten. Zelf lege batterijen liggen op de grond. Dit is heel slecht voor het milieu. Best jammer, want er zijn ook veel afvalbakken geplaatst.