Anne Soldaat
De volgende ochtend bleek Henk de drummer als eerste in de ontbijtzaal te zitten. Hij had die nacht de slaap niet kunnen vatten. Twee uur slaap - dat was alles. Tot overmaat van ramp had Reyer de bassist ook nog eens naast hem liggen snurken..
Om tien uur zaten we weer op de snelweg richting Leeuwarden voor ons eerste bevrijdingsfestival van die dag. In Leeuwarden speelden we in een park waar jongeren, ouderen en gezinnen met kinderen gemoedelijk in het gras van de zon en de muziek genoten. Voorafgaand aan ons optreden wilde de mevrouw die de aankondigingen op het podium deed graag weten wat bevrijdingsdag voor mij betekent. Ik zei dat je pas weet wat vrijheid is op het moment dat het er niet meer is. Maar dat omdat mijn generatie alleen maar met welvaart en vrijheid is opgegroeid en nooit een oorlog of armoed heeft meegemaakt, lijkt dat allemaal zo vanzelfsprekend en gewoon. Zo gewoon dat je er niet meer bij stil staat hoe bevoorrecht we zijn.
Het optreden gaat wat moeizaam, vooral omdat het geluid op het podium een brij is, waardoor we elkaar niet echt goed kunnen horen spelen. En dan breekt bassist Reyer ook nog eens een snaar. Terwijl de rest van de band alvast het volgende nummer inzet, zet Reyer zo snel hij kan een nieuwe snaar op z'n bas. "Nog een geluk dat ik nieuwe snaren bij me had", verklaart Reyer na het optreden. "Normaal heb ik die nooit bij me. Die snaren zaten er al vijf jaar op en ik al die tijd nog nooit een snaar gebroken!" Gelukkig kan Reyer, als het moet, ook prima uit de voeten op drie i.p.v. vier snaren. Hij heeft namelijk het conservatorium gedaan en is afgestudeerd met een 10 voor bas! De rest van de band heeft nooit muziek gestudeerd, wij hebben het onszelf een beetje aangeleerd. Nou ja, ik heb vroeger klassieke gitaarles gehad. (Van een man die altijd rook naar bier en tabak en wiens vingers helemaal geel waren van het sigaretten roken.)
Na het optreden komen we even bij in onze kleedkamer. Dat is voor de gelegenheid een klaslokaal van de nabijgelegen school 'Piter Jelles'. In een la van een bureau zie ik de blanco proefwerkblaadjes liggen. We kleden ons om, drinken wat en eten een broodje. Dan blijkt opeens dat we naar de muziekwinkel in Leeuwarden moeten omdat Reyer een heel belangrijk schroefje van z'n bas is verloren - waarschijnlijk toen z'n snaar brak. Even lichte paniek, want dat oponthoud kunnen we ons eigenlijk niet permitteren, we moeten door naar Zwolle. Het lukt allemaal binnen tien minuten en dan rijden we als de wiedeweerga de snelweg op.
Fotograaf: Laura Snapper
We zijn op tijd in Zwolle, laden de bus uit en zetten alles vast achter op het podium. Het podium bevindt zich in een soort circustent. Op het podium is collega-band Alamo Race Track bezig met hun show. Wij staan even te kijken en genieten.. maar niet te lang wat ik moet m'n gitaren gaan stemmen en Henk moet zijn drumstel opbouwen. Vlak voor het optreden geven we elkaar een hand en een schouderklop en zeggen we "Kom op he, veel plezier!". Een echte 'yel' hebben we niet, mischien moeten we dar es aan gaan werken.. We spelen goed en het publiek is enthousiast en danst er zelfs bij!
Fotograaf: Laura Snapper
Na afloop wordt me gevraagd of ik naar de kraam van Plato (cd/dvd zaak) op het festivalterrein wil gaan voor een 'signeer-sessie'. Ik heb toch - schat ik - zeker wel tien handtekeningen uitgedeeld! Niet zoveel als die meneer van Zita Swoon natuurlijk, want daar staan de mensen voor in de rij. Maar ja, die komt uit Belgie..
Dan is het tijd om te gaan eten en we vertrekken naar het provinciehuis want daar schijnt het eten te worden geserveerd. Maar eenmal aangekomen blijkt al het eten op en zijn de mensen de keuen aan het schoonmaken! We staan er een beetje beteuterd bij te kijken. Eén mevrouw van de keuken heeft met ons te doen en duwt me drie enorme zakken snoep in de handen. Eén kilo spekkies, 60 Twixen en evenzovele Marsrepen.. Toch niet helemaal wat we ons van het avondeten hadden voorgesteld. Gelukkig komt iemand van de organisatie met een voorstel. We mogen met de band ergens gaan eten in de stad en de bon opsturen naar de organisatie van het festival. Goed plan!
Uiteindelijk eten we ergens in een plaatsje tussen Zwolle en Amsterdam. Om ongeveer elf uur 's avonds sta ik met m'n spullen weer voor mijn deur in Amsterdam-Oost. Ik weet, nu komt het moeilijkste van de dag: mijn versterker en gitaren moeten drie trappen omhoog. Pas dan kan ik omvallen en eindelijk slapen.
