Het Britse invloedsgebied
Het conflict tussen Israël en de Palestijnen is niet nieuw. Het suddert al sinds 14 mei 1948 in het Midden-Oosten. Toen verliet Engeland het land dat nu Israël heet en verdeelde het tussen de twee bevolkingsgroepen.
De oorsprong van het conflict ligt nog dertig jaar eerder. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog in 1918 kreeg Engeland het land Palestina (nu Israël) toegewezen. Omdat Palestina voor de joden het ‘beloofde land’ is, vroegen ze aan Engeland of ze daar een eigen staat mochten opzetten. Engeland stemde toe. Hierdoor verhuisden in de jaren erna erg veel joden richting Palestina: het zionisme. Toch was er een probleem. Er woonden namelijk al mensen in dat land.
Driejarige opstand
De Palestijnen, de oorspronkelijke bewoners, waren niet erg blij met de joden die in groten getale in hun land kwamen wonen. Maar Engeland was op dat moment de baas, dus konden ze het niet verhinderen. Daarom ontstond in 1936 de driejarige opstand. De Palestijnen probeerden door middel van geweld de joden te verjagen. Dit lukte niet; de joden konden voldoende weerstand bieden.
Eigen staat
Toen tijdens de Tweede Wereldoorlog ruim zes miljoen joden werden vermoord, kreeg de internationale gemeenschap medelijden met de joden. Er werd gevonden dat ze recht hadden op een eigen staat. De VN bedacht daarom een plan waardoor de twee bevolkingsgroepen allebei een stuk van Palestina zouden krijgen. Engeland zou nog steeds de baas zijn. Maar doordat Engeland door al het geruzie niet echt overwicht had, besloot het land om weg te gaan.
Aanval
Vrijwel direct na het vertrek van de Britten, riep de joodse leider David Ben Goerion op 14 mei 1948 de staat Israël uit. De joden stonden er in dit gebied echter alleen voor. De inwoners van de omringende landen waren, net zoals de oorspronkelijke bewoners van het land, moslims. Zij besloten om met zijn allen de staat Israël aan te vallen, zodat de Palestijnen hun land terug zouden krijgen.
Tegenaanval
De joden bleken sterker dan dat ze leken. Ze konden de aanvallen met gemak afslaan en veroverden zelfs meer land dan dat ze toegewezen hadden gekregen. De Palestijnen die in deze stukken land woonden, besloten te vluchten en kwamen terecht in vluchtelingenkampen aan de grens met andere Arabische landen. Zij hoopten dat het land binnenkort terug werd veroverd.
Maar dat gebeurde niet. In 1967 veroverden de Israëli’s zelfs nog meer Arabisch grondgebied: ook de Gazastrook en de Westoever werden bezet. Dit leidde tot woede onder de Palestijnen in de vluchtelingenkampen. Ze besloten dat er actie moest worden ondernomen en richtten verschillende militaire actiebewegingen op. Deze bewegingen werden later samengevoegd als de PLO: de Palestijnse Bevrijdings Organisatie. Onder leiding van Yasser Arafat vocht de organisatie om het Palestijnse land terug te krijgen. Maar nu Arafat dood is, bestaat Palestina nog steeds niet en gaan de gevechten nog steeds door.