Je kunt de televisie niet aanzetten of er is een talentenjacht waar sterren geboren worden. Maar hoe zit het met echte sterren? Waar komen die eigenlijk vandaan? In het heelal zweven reusachtige gas- en stofwolken. Als zo’n wolk, om wat voor reden dan ook, verstoord wordt, dan stort hij door zijn eigen zwaartekracht in elkaar. In het midden van de wolk ontstaat er dan een klont materie met een enorme druk. Die druk is zo hoog dat waterstof samensmelt tot helium. De details van die samensmelting zal ik je besparen, maar de enorme energie die erbij ontstaat zorgt ervoor dat de ster licht en warmte uitstraalt. Onze zon is ook een ster. En ook hij is dus op deze manier ontstaan. Maar als zo’n stofwolk in elkaar stort houd je niet alleen die kern. Nee, er zijn ook losse deeltjes, die in een soort schijf om die gloeiende kern, ofwel ster, heen draaien. En als die deeltjes dan weer aan elkaar klonteren, dan krijg je planeten. Dichtbij die pasgeboren ster zweeft er vooral rotsachtig materiaal. Als dat materiaal samenklontert krijg je ‘aardachtige’ planeten zoals Mercurius, Venus, de Aarde en Mars. Op grotere afstand van de ster is het logischerwijs kouder. Hier worden met gas en ijs reuzenplaneten gemaakt, zoals Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus.In veel sciencefiction films en boeken komen we andere, onbekende planetenstelsels tegen. Maar dat is niet alleen iets van deze tijd. Al aan het einde van de 17e is Christiaan Huygens overtuigd van het bestaan van planeten bij andere sterren. Hij noemt het dwaalstarren, tegenwoordig heten ze exoplaneten. Huygens denkt in de 17e eeuw alleen dat het nog lang gaat duren voordat de eerste exoplaneet gezien gaat worden. Probleem is namelijk dat ze zo dicht bij hun ster staan dat ze wegvallen tegen het felle licht. Huygens krijgt gelijk. Er is tot vandaag de dag nog nooit een exoplaneet echt gezien. Er zijn er inmiddels wel ruim 300 bekend. Ze zijn ontdekt doordat ze met hun zwaartekracht hun eigen ster als het ware een beetje naar zich toe trekken. En dat is te meten. In ons zonnestelsel zijn de kleine planeten dus dicht bij de ster, de zon, en reuzenplaneten verder weg. Om enigszins vergelijkbare exoplaneten te vinden hebben we enorme telescopen nodig. En die telescopen moeten dan nog het liefste in de ruimte staan zodat we geen storende invloed van de aardatmosfeer hebben. Door het licht van die planeten op te vangen en te kijken welke kleuren erin ontbreken, kunnen we achterhalen om wat voor soort planeet het gaat. Zo zouden we kunnen weten of er een atmosfeer is, en water, en zuurstof, enzovoort. Het in kaart brengen van exoplaneten kan ons nageslacht nog goed van pas komen. Stel dat de brandstof van onze zon over vijf miljard jaar op is, dan hebben ze in ieder geval een plek om naartoe te verhuizen.