Alle ellende in de wereld trekt 24 uur per dag aan ons voorbij via televisie, radio en internet. Je zou dus kunnen zeggen dat we in een mediacratie leven. Hoe moeten we daarmee omgaan? Een column van filosoof Rob Wijnberg.
Dit is een link naar de pagina waar deze clip op staat. Deze kan je kopiëren en in een presentatie, digitale les of website plaatsen.
Dit is een stukje code waarmee je de speler met clip in een webpagina kan opnemen. Copieer de code en plak het exact zo in de HTML-code van de pagina.
Deze link is om de clip in een pop-up te tonen, een kleiner venster boven je pagina. Handig als je de clip niet in de pagina wilt zetten met EMBED.
Onze samenleving wordt vaak geen democratie meer genoemd, maar een mediacratie. Want naast de drie traditionele machten - de politiek, de rechtspraak en de politie - is er nog een grote macht bijgekomen: de media. Kranten, tijdschriften, televisieprogramma’s en internetsites ontlenen hun macht aan het feit dat ze bepalen welke informatie wij krijgen, hoe wij die informatie krijgen en wat we van die informatie moeten vinden. Daarmee bepalen ze dus voor een groot deel hoe wij over wereld denken.
Is dat erg? Niet per se. De media hebben immers als taak om burgers te informeren over de wereld en ze te helpen daarover een mening te vormen. Maar wat vaak vergeten wordt, is dat media stiekem nog een taak hebben, namelijk: zo veel mogelijk geld verdienen. Kranten, tijdschriften en televisie-omroepen zijn namelijk ook gewoon bedrijven, die winst moeten maken. En die winst maken ze met advertenties. Hoe meer advertenties een krant of omroep verkoopt, hoe meer geld ze met hun nieuws kunnen verdienen.
En hoe verkopen de media zoveel mogelijk advertenties? Door zoveel mogelijk lezers of kijkers te trekken. Dus stellen de media alles in het werk om de aandacht van een zo groot mogelijk publiek te trekken, bijvoorbeeld zo veel mogelijk schokkend nieuws te brengen. Oorlogen, overstromingen, doden, gewonden, recessies, depressies, aanslagen, aardbevingen, terroristen, tsunami’s, demonstraties, arrestaties, oplichters, ontslagen, wachtlijsten en werklozen: alle ellende in de wereld trekt 24 uur per dag, zeven dag per week via onze televisieschermen of in de kranten aan ons voorbij.
De constante informatiestroom die de media zo veroorzaken is inmiddels zo groot en zo invloedrijk geworden, zegt de Franse filosoof Jean Beaudrillard, dat we niet langer in de realiteit leven, maar in een “hyperrealiteit”. Daarmee bedoelt Beaudrillard dat de media als het ware een tweede realiteit zijn geworden: niet de werkelijkheid, maar het beeld van de werkelijkheid zoals de media die schetsen, bepaalt hoe wij de wereld ervaren. Zoals jullie nu ook een beeld hebben gekregen van de media via een medium, namelijk: schoolTV. Maar klopt het beeld dat de media van de werkelijkheid schetsen wel? Die vraag moet je jezelf altijd blijven stellen. Ook nu.
Hier vind je achtergondinformatie van Eigenwijzer.
Eigenwijzer is de site van schoolTV voor je werkstuk, spreekbeurt en andere opdrachten.
We willen graag op de hoogte blijven van het nieuws. Een aantal jaren geleden was de krant daar een belangrijk medium voor. Tegenwoordig is internet voor veel mensen de voornaamste bron van nieuwsvoorziening.
‘De Publieke Omroep is verantwoordelijk voor het op landelijk niveau verzorgen en verspreiden van een evenwichtige en kwalitatief hoogstaande programmering op het gebied van informatie, cultuur, educatie en amusement. De programmering moet bestemd zijn voor alle groepen van de Nederlandse bevolking.’
‘De Publieke Omroep is van en voor iedereen’, aldus de website van de Nederlandse Publieke Omroep. Iedereen betaalt er via de belasting aan mee, dus iedereen moet zich herkennen in de programma’s die er gemaakt worden. De publieke omroepen hebben geen winstoogmerk. Maar de programma’s worden steeds commerciëler.
Dit zijn media die zich met hun communicatieboodschap tot grote groepen mensen tegelijk richten. Vaak eenzijdig en indirect. Voorbeelden zijn: tv, krant, radio, internet, boeken, flyers, films, strips, popconcerten, theatervoorstellingen, billboards, posters, verkeersborden, beeldhouwwerken. Al deze massamedia richten zich met hun boodschap op een groot en anoniem publiek.
De laatste tijd staat de functie van de Publieke Omroep ter discussie. Dit heeft vooral te maken met de groei van het aantal commerciële aanbieders van radio en televisie. Zij vinden dat de marktwerking in omroepland om 2 redenen wordt verstoord. Het aanbod van de Publieke Omroep wordt gefinancierd met belastinggeld en het is veel te omvangrijk.
