Ik ben Judith Vissers(?), ik ben 13 jaar oud en ik zit in de tweede klas van de (?) Scholengemeenschap. En ik ben bezig met een praktijkles archeologie. Er zit iets wat je vaak tegenkomt, zo van: “ik krijg les in archeologie, cool hè?!”. En we kregen eerst les en toen kregen we een opdracht. Toen moesten we eerst een akker uitzoeken en je moet zoeken naar waardevolle dingen, zoals scherven en stenen. Ja, ik moet opschrijven waar ik iets heb gevonden, zodat ik het later terug kan kijken van “waar heb ik die bepaalde steen gevonden?”. En de stenen moet ik nummeren. Kijk: waar ik ook iets interessants heb gevonden, ik vind dit zelf wel heel erg geinig. Het is een beetje beschadigd, het is een pijpenkopje. En ja, voor de rest een hoop stenen, glas een beetje, aardewerk. Kijk: waar meneer ook iets kan over vertellen wat het allemaal is. Wat je hier ziet, dat weet je wel, dit is een…? Een pijpenkopje. Een pijpenkopje. Dit pijpje is ongeveer ouder dan tussen 1740 en 1750. Heb je nog wat, Judith? Nee. Ze zegt van niet, maar hier moet je eens kijken. Ze heeft stenen bij. Dit is eigenlijk een spectaculaire vondst! Ze denkt, dat ze een steen bij heeft, maar ze heeft een stuk van een Neolithische.., dat is de Jonge Steentijd, van een Neolithische vuistbijl. Dit vind je dus nooit hè, in hele je leven, je mag 100 jaar een akker aflopen en als je dit vindt, dan heb je echt heel veel geluk gehad en dat heeft Judith dus. Ze dacht, dat ze een steen had. Zie je wel, dat ik zei “breng alles mee wat je op die akker vindt en dan zullen we straks wel zien wat erin zit!”. In werkelijkheid ziet zo’n vuistbijl, zo’n handbijl, er als volgt uit. Kijk: ze heeft dus dit stukje bij. Maar het heeft ongeveer deze vorm. Ik ben opgeleid als archeoloog. En één van de zaken die je leert is het herkennen van vondstmateriaal, dus je herkent het meteen, of dat het Romeins is, Middeleeuws, Prehistorie, het is overduidelijk. In het totaal worden door deze leerlingen 120 akkers afgelopen, dat is natuurlijk immens. Je mag in het algemeen zeggen, dat van de 120 akkers die worden afgelopen, één of twee akkers interessant zijn. Dat noemt men: “die zijn archeologisch besmet”. Als de leerlingen deze opdracht krijgen, zijn ze heel verbaasd. Ze stelden zich af: “wat laat hij ons nu allemaal doen?!”. Maar het meeste wat opvalt is: ze zijn verbaasd, dat ze allemaal wat vinden. Mijn naam is Leo (…), ik woon in Friesland in het plaatsje Lippenhuizen. 23 jaar geleden is het voor mij hier begonnen, dat ik geïnteresseerd raakte in, ja, het vinden eigenlijk van oude voorwerpen. 23 jaar geleden stond deze sluis hier droog, toen ben ik eigenlijk hier eens een keer ingekropen samen met mijn broer om te kijken of er ook oude spulletjes in lagen. Mijn eerste oude muntjes heb ik hier gevonden. De oudste is uit 1653 van de Provincie Friesland en daarnaast een zilveren dubbeltje en een halve cent uit 1884. En dat is eigenlijk de aanleiding van ons geweest om een metaaldetector aan te schaffen. Een metaaldetector is een apparaat waarmee je dus metalen voorwerpen in de bodem van de grond op kunt zoeken. We zijn hier aan de Opsterlandse Compagnonsvaart en hier voeren schepen met turf en die turf, die werd gebruikt in de steden om de kachel te laten branden. En ze namen dan het afval uit de steden mee terug en dat werd hier op het land als bemesting voor de boeren weer gebruikt. En in dat stadsafval kon je dus eigenlijk 600 jaar geschiedenis van heel Nederland vinden! Aan de hand van muntjes, gespjes, voorwerpjes, ja, eigenlijk van alles! Dit is een zilveren knoopje. Dit is dus weer iets wat uit de rijkere buurten vandaan komt. Dit soort knoopjes, die worden hier ook vrij veel gevonden. Zo rond 1800, het is een mooie vondst. Nou, hier zien jullie dan mijn hele verzameling van 22 jaar zoeken met de metaaldetector en hier ziet u dan mijn grootste vondst van 1327 zilveren en gouden munten die ik vorig jaar in augustus nog heb gevonden uit de tijd van Koning Willem III, Koningin Wilhelmina en Ko-ningin Juliana. Zo, ik ben Hans Faber en mijn passie en liefde, voorliefde, voor de auto’s, dat blijkt wel, omdat ik deze wagens ook verzamel. In de jaren ’50 hadden wij rollen beschuit en daar zaten allemaal autoplaatjes in. En daar zat ook deze bij: uit 1950 was dat een MG(?) en ik heb altijd dat plaatje bewaard en gezegd: “zo’n auto ga ik een keer kopen!”. Nou, en op een gegeven moment in begin jaren ’60 deed de kans zich voor om zo’n auto te kopen en toen hebben we deze wagen dus ook gekocht. Als je nagaat dat de auto’s die toen op de weg waren, het waren er plusminus 450-, 500.000 en meer niet. Dus het was al een grote zeldzaamheid dat een jonge vent van 22 jaar al een sportwagen had en die dan ook bij ons in het wijkje stond, want het typische was: het was de tweede auto die in het hele wijkje stond waar wij toen leefden. En dat besef je nu pas, nu er geloof ik een zes miljoen auto’s in Nederland zijn. Dit is een MG SA, het was één van de snelste personenwagens die in die tijd gebouwd is, in 1936 zijn ze op de markt gekomen. De mensen die hier rijk waren, die kochten zo’n wagen, en ja, toentertijd was autorijden ook vrij duur in de midden jaren ’30, want het was ook bijna niet te betalen voor de gewone man, dat ging allemaal op de fiets of op een motortje. Maar dit soort auto’s werden door de rijken gekocht. Het is ook allemaal puur handwerk hè: ze werden met de hand in mekaar gezet. We waren in Engeland op vakantie en toen zagen we ‘m staan. Toen stond ie tot aan zijn as-sen eigenlijk in het weiland helemaal te verpieteren. Dus de kleuren zaten er niet eens meer op, want dat was allemaal roestbruin geworden. Het dak was eruit, er groeide gras in, er had-den konijnen in gelegen, ratten hadden erin gelegen. Dus het was eigenlijk een barrel om te zien. En in 1980 ben ik begonnen met de restauratie. En daar ben ik gewoon elke vrije uur continu twee jaar bezig met de restauratie van die wagen geweest. De vormgeving van die auto, die spreekt me enorm aan. Hè, de spaakwielen, de lange spat-borden, de losse koplampen; het heeft iets uit je kindertijd, hè, want toen speelde je met dat soort autootjes en dat blijft nog zo.