Dit plaatsje ligt in Noorwegen, in Scandinavie. Hier woont Linda. Linda is blij dat ze hier woont, het is hier mooi. Dit is Linda, ze is zes jaar oud. En dit is haar broer Otto. Hij is soms een echte pestkop. Linda is een heel gewoon meisje, op één ding na: ze kan zichzelf onzichtbaar maken. Geloof je me niet? Kijk maar! Als ze onzichtbaar is ziet alles er zo uit, als op een oude foto. Het enige rare is dat je ondergoed aan de buitenkant zit wanneer je onzichtbaar bent. Over je kleren heen! Maar dat is niet zo heel erg: alleen andere onzichtbaren kunnen ‘t zien, dus het maakt niet zoveel uit. Dit is linda’s moeder. Ze is altijd een beetje boos op Linda als ze haar niet kan vinden. ‘Kun je eindelijk die troep in de woonkamer eens opruimen? Pfff….soms denk ik echt dat dat kind onzichtbaar kan worden!’ Natuurlijk gelooft ze dat niet echt: de onzichtbaren mogen hun geheim niet aan anderen vertellen. ‘O, je bent al begonnen met opruimen! Wat is dat lief van je! Ik wordt er zo blij van dat je dingen uit jezelf doet, zonder dat ik ‘t hoef te vragen…’ Als mamma zo over Linda denkt, krijgt ze meestal wat extra lekkers voor ‘t avondeten. Maar een week geleden was ze bijna ontmaskerd terwijl ze met haar barbies speelde. Linda was vergeten dat ze zichzelf onzichtbaar had gemaakt en ze wilde haar vader een beetje plagen. ‘Weet jij wie die knappe vent is die op de bank ligt te slapen?’ ‘Nee, dat weet ik niet, maar ik geef toe dat dat hij wel schattig is.’ ‘Ik geef hem een kusje op zijn wang.’ ‘Nee, ik eerst!’ ‘Nee, ik zag hem eerst!’ ‘Niet waar!’ ‘Wel waar!’ ‘Nietes!’ ‘Welles!’ Plotseling zag Linda dat ze onzichtbaar was. Ze moest iets verzinnen! ‘Ik wil geen ruzie met je maken, laten we een andere droom dromen.’ ‘Ik wil hem geen zoen meer geven.’ ‘Afgesproken, laten we nu allemaal gaan slapen.’ ‘Waar ging dat allemaal over?’ Het was niet echt aardig voor pappa, maar Linda bedoelde het niet slecht. ‘Otto, kun jij pappa en Linda even halen alsjeblieft?’ Linda mag haar gave niet voor gemene dingen gebruiken, maar ze mag af en toe wel iemand terugpakken. Otto krijgt nog spijt van die sneeuwbal! ‘Maar waar is Linda? Nergens te vinden natuurlijk.’ Otto en pappa hebben een wedstrijdje, wie het meest pittige eten kan eten. Linda heeft ‘t gevoel dat Otto gaat winnen vandaaag… Het is niet lekker als het té pittig is. ‘Vijftien druppels, plus de vijftien waar je niets van weet’, denkt linda, ‘dat is net alsof je een vulkaan opeet!’ ‘Toch een beetje te pittig?’ Nou…Otto heeft zijn lesje wel geleerd!