Deze harp is een kruising tussen een klassieke en een Keltische harp. Aan de voorkant zit de zuil. Aan de achterkant zie je de klankkast en bovenop zit de hals. De zijden van de klankkast heten ribben. Ze zijn gemaakt van populierenhout. De maker tekent een sjabloon in de vorm van een rib op het hout en zaagt de vorm eruit. Hij klemt de rib op zijn werkbank een maakt hem met een schaaf symmetrisch.

Nu trekt hij drie lijnen op elke rib. Daar komen de groeven. Straks zie je waar die voor zijn. Dan lijmt hij een strook hout met inkepingen op de gebogen kant van de rib. Zo is het makkelijker om hem aan de klankkast te lijmen. Door de inkepingen kan hij de strook buigen. Hij plakt de houtstrook vast. Daarmee maakt hij de rechte kant van de rib vast aan de voorkant van de klankkast. Hij schaaft er wat hout af en maakt de hoek rond. De andere kant schaaft hij ook wat af. Zo wordt het instrument niet zwaarder dan nodig is.

Nu snijdt hij aan twee kanten de eindjes eraf, zodat de boven- en onderkant erop kunnen. Die zijn gemaakt van multiplex tussen twee lagen berkenhout. De bovenkant wordt op z'n plek gelijmd en er wordt een klem opgezet. Hetzelfde doet hij met de onderkant. Dan maakt hij een plaat aan de achterkant van de klankkast. Die is ook van multiplex. De plaat wordt vastgelijmd en er wordt een rubberen riem omheen gebonden om te klemmen.

Als de lijm na een uurtje droog is en de riem is eraf gehaald, tekent de bouwer waar de klankgaten moeten komen. Door deze gaten komt het geluid naar buiten. Op de voorkant van de klankkast komen platen van massief sparrenhout. De stukken worden op volgorde gelegd en er komt een esdoornhouten strook op ter versteviging. Er komt een frame van populierenhout op om de verbinding tussen de bovenste plaat en de ribben te verstevigen.

Eerst schuurt hij het hout met fijn schuurpapier en dan komt er een laagje lak op. Herinner je je de groeven in de ribben nog? Daar komen steuntjes in, om te voorkomen dat de ribben doorbuigen als je aan de snaren trekt. Nu zaagt de bouwer de hals van de harp uit een plank multiplex.Hij maakt een groef waar de zuil in kan worden gelijmd.

Als de lak op de hals en de zuil is opgedroogd, hamert hij er de snaarschroeven in. Deze harp heeft 34 snaren. Koperen brugpennen zorgen ervoor dat de afstand tussen de snaren gelijk is. Met de snaarschroeven kan het instrument gestemd worden. Alle pennen en schroeven moeten er even diep in. De drie onderdelen worden aan elkaar gezet. Hij lijmt ze aan elkaar vast én er gaat een lange schroef door de zuil. De harp moet heel sterk zijn. Op deze harp komt wel 360 kilo spanning te staan.

Nu worden de snaren van de klankkast naar de pennen getrokken.Deze snaren zijn van nylon. Harpen kunnen ook stalen snaren hebben. Hij draait ze met een speciale sleutel om de stemschroeven. Als laatste wordt de harp gestemd. Dit gebeurt met een elektronisch stemapparaat.