Zodra de tarwe aankomt in de fabriek, wordt er her en der een beetje graan opgezogen. Als dat graan op kwaliteit is gekeurd, wordt alle tarwe op een ondergrondse transportband gestort. Natuurlijk moet de tarwe worden schoongemaakt. In de zuiveringsmachine worden stro, stokjes en graanstof uit de tarwe gezeefd. Dan wordt de tarwe in grote silo's opgeslagen.

Elke tarwesoort bevat andere eiwitten. Daarom worden eerst de tarwesoorten bij elkaar gezocht die geschikt zijn voor een bepaald soort meel. De tarwe wordt nu nog een keer gezuiverd. Daarbij worden de kleinste onzuiverheden, zoals graszaadjes en stof, eruit gehaald. Voordat de tarwe gemalen wordt, worden de juiste hoeveelheden gewogen.

Deze productielijn is vijf verdiepingen hoog. Door de zwaartekracht zakt de tarwe omlaag, door een serie maalmachines. Elke machine maalt het graan tussen stalen rollen en zeeft het daarna. Stukjes die te groot zijn voor de zeef zakken verder naar beneden, naar de volgende maalmachine. In de laatste machine wordt alles wat nog niet verwerkt is, opnieuw naar boven gezogen. Dat legt de hele weg nog eens opnieuw af. Zo wordt zoveel mogelijk van de tarwe gebruikt.

Witmeel wordt gemaakt door alleen het binnenste deel van de tarwekorrel te malen. Dat binnenste heet de endosperm. Om dat te kunnen doen moeten de zemelen - dat zijn de harde schilletjes - en de kiemen - de zaadjes - worden verwijderd. Dat gebeurt meteen al als de korrels in de eerste maalmachine komen. De kiemen en de zemelen worden gebroken en de endosperm wordt tot stukjes vermalen. Die stukjes endosperm heten griesmeel. De kiemen en losse stukjes zemel worden eruit gehaald, maar veel griesmeel zit nog onder de stukjes zemel.

Tussen elk maalstation zit weer een zuiveringsmachine, die met lucht de lichtere zemelen boven het zwaardere griesmeel uit blaast, waarna ze met zeven worden gescheiden.Het griesmeel wordt een paar keer gezeefd en gezuiverd, tot het helemaal schoon is. Nu kan het eindelijk tot meel worden gemalen. Het gemalen griesmeel gaat door een serie zeven. Het mag pas uit de maalmachine als het de juiste poederstructuur heeft.

Er zijn drie hoofdsoorten tarwemeel: broodmeel, taartmeel en universeel meel. Broodmeel bevat veel eiwitten, waardoor het deeg goed kan rijzen en een stevige structuur krijgt. Taartmeel bevat weinig eiwitten en is een beetje kruimelig. Universeel meel zit daar tussenin. Door de gemiddelde hoeveelheid eiwitten is het zowel geschikt voor brood als voor taart. Na het hele proces heeft de meelfabriek drie producten klaar: Zemelen, voor dierenvoer en om te bakken. Wit tarwemeel, natuurlijk... en tarwekiemen, voor de natuurwinkels. Van wat er overblijft wordt diervoer gemaakt.

In de kwaliteitscontrole bakken ze het product waarvoor het meel bedoeld is. Daarna testen ze de structuur en de smaak. En hoe het eruit ziet natuurlijk. Met speciale apparatuur berekenen ze de inhoud, de dichtheid en de hoeveelheden eiwit en vocht. Bij bepaalde producten, zoals deze koekjes, is het belangrijk dat ze de goede grootte hebben. Als het deeg teveel rijst, passen de koekjes niet meer in de verpakking.

Vlak voordat het verpakt wordt, worden er extra vitaminen en mineralen in het witte meel gedaan. Want met het verwijderen van zemelen en kiemen zijn er ook vitaminen en mineralen uitgehaald. De zakken worden geschud, zodat het meel stevig zit opgepakt. Daarna gaan de zakken meel, in allerlei maten, naar supermarkten, restaurants en bakkerijen. En vrachtwagens leveren het meel af bij de grote broodfabrieken.