Zeeanemonen horen bij de holtedieren. Het lijken wel kleurige bloemen, maar het zijn dieren. De uitsteeksels zijn vangarmen, die ook wel tentakels heten. Als een zeeanemoon schrikt, trekt hij zijn tentakels in. Een tekening laat zien dat de zeeanemoon eigenlijk niets anders is dan een levende zak met een bos vangarmen. Midden tussen de armen zit de mond. Daar eet hij mee. De mond is tegelijk ook zijn anus. Deze vis moet oppassen. De tentakels zitten vol netelcellen, die giftige pijltjes met weerhaken af kunnen schieten. Daarmee houdt de anemoon zijn prooi vast. De vis raakt een tentakel en wordt meteen vastgepakt. Ander tentakels helpen al gauw mee. Zo zien de gifpijltjes eruit. Er zitten allemaal weerhaakjes aan. Onder een microscoop zie je hoe zo%u2019n gifpijltje wordt afgeschoten. Het pijltje blijft met een draadje aan de tentakel vastzitten. De gevangen vis is al gauw verlamd.