Deze visjes trekken elk voorjaar vanuit de zee onze rivieren en sloten binnen om zich voort te planten. Ze heten stekelbaars vanwege de stekels op hun rug. Elk mannetje kiest een eigen territorium. Daar maakt hij een nest van stukjes waterplanten. Met zijn snuit duwt hij het bouwmateriaal op de juiste plek. Om de nestkuil dieper te maken hapt hij zand op en spuwt dat verderop weer uit. Nu strijkt hij met zijn buik over het nest om de planten aan elkaar te plakken. En dan is het nest bijna af. Hier en daar is nog niet alles zoals hij dat wil. Na nog wat duwen en persen is hij tevreden. Af en toe komt een concurrent het territorium binnen. Dat wordt meteen ruzie. Daar duikt een vrouwtje op. Je herkent haar aan de zilvergrijze kleur en de dikke buik. Het mannetje voert de zigzagdans uit. Zo heet dit deel van het baltsgedrag van een stekelbaars. Hij wijst haar de ingang van zijn nest. Eerst begrijpt ze niet wat de bedoeling is. Nu heeft ze door dat ze naar binnen mag om eieren te leggen. Ze duikt het nest in. Het mannetje wacht voor de ingang. Terwijl het vrouwtje bezig is, duwt hij met zijn snuit tegen haar staart. Daarna kruipt hij ook naar binnen. Het vrouwtje gaat er vandoor. Het mannetje stoot zijn homvocht over de eitjes uit om ze te bevruchten. Daarna komt hij weer naar buiten. Hij blijft bij het nest. Hij stuurt vers water door het nest. Het vrouwtje doet niet meer mee. Na een week komen de jongen uit en al gauw zie je dat het stekelbaarsjes zijn. De vader waaiert nog steeds vers water door het nest met jongen. Als een jong er vandoor wil pakt hij het in z%u2019n bek en spuwt het terug in het nest. De jongen worden groter en de vader krijgt het steeds moeilijker om ze bij elkaar te houden. Er is geen beginnen aan. Een week of zes na het uitkomen kunnen jonge stekelbaarsjes zich dan ook helemaal zelf redden. Ze gaan met een groepje op zoek naar eten. Ze groeien snel. In het najaar zijn ze groot genoeg om naar zee te zwemmen en daar te overwinteren.